Work-life door Hilde

Als Hildegard vraagt “hoe doe je dat eigenlijk, gaan werken en toch nog voor je kinderen zorgen?” dan moet ik toch eens twee keer nadenken.
Soms heb ik het gevoel dat ik over-leef in plaats van leef, en toch blijft het hier draaien.
Maar laat me beginnen bij het begin.

Ik ben Hilde, 37 jaar, alleenstaande mama van een zoon in het 1e middelbaar, een meisje ver hierboven op een wolkje (geboren en overleden in 2004) en van een bijzondere dochter van 9 in het 3e leerjaar. 
Tot 8 jaar geleden werkte ik voltijds, was ik zelfstandige in bijberoep en had ik een heel druk sociaal leven.  Ik kon het allemaal goed regelen, de agenda’s samenleggen met de onthaalmoeder, de man (toen nog) die vooral in het buitenland werkte en we hadden het heel goed voor elkaar.  Alles vloeide netjes in elkaar en ik had echt een superleuk leven!  Een half jaar na de geboorte van de jongste kreeg ik een hersenbloeding.  En toch, omdat ik mezelf goed genoeg voelde, ging ik héél snel terug aan het werk.  Veel te snel!  Daarna kreeg ik natuurlijk een ferme klop van de hamer, genaamd CVS.  Ik moest meteen stoppen met al mijn jobs.  Twee jaren later kwam daar ook fibromyalgie bij.  Ik kon niets meer. De kinderen aankleden was soms nog te veel aan.  Gelukkig vond ik de beste babysit van het land die elke dag langs kwam en de kinderen mee onder haar hoede nam terwijl ik lag te slapen.  Ze bleef hier heel lang en was als een grote zus.
Pas na een tijdje was ik mentaal klaar om “thuisblijfmoeder” te zijn.  De klik moest komen, ik was nooit een moederkloek geweest hoewel ik altijd veel kinderen wou.  Ik vulde mijn dagen in het begin met oplossingen en handvaten zoeken voor de problemen voor de jongste en daarna ook met de nodige therapieën voor haar.  Maar een hobby kwam er nooit van.  Ik leefde mij uit op de hobby van de kinderen, zijn waren gewoon mijn hobby.  Ik was voetbalmoeder, schoolpoortmoeder, bib-mama, naaide hier en daar wel eens wat in elkaar, knutselde heel veel,… maar tijd voor mezelf dat had ik niet.  Alleen ’s avonds voor televisie, toen keek ik flutsoaps en de kans was groot dat ik zelfs in slaap viel.
Na vele jaren was ik fysiek en mentaal klaar om te gaan werken, en ook wel doordat de papa van de kinderen besloot om weg te gaan.  Na de eerste momenten van paniek wist ik dat het wel zou lukken.  Door de toewijzing van een persoonlijk assistentiebudget voor de jongste kon ik mijn netwerk danig uitbreiden en komt er nu elke avond iemand haar van school halen en huiswerkbegeleiding doen, gaat met haar badmintonnen en doet spelletjes en andere leuke dingen.  Er komt nu ook iemand poetsen en strijken. Ik heb ook een vaste babysit voor als ik weg moet voor mijn werk. Ik werk sinds januari na een jaartje halftijds te werken zelfs 80%.  Het is nog steeds over-leven, want de kinderen zijn 10 dagen van de 14 bij mij.  En die 4 dagen waarop ze niet bij mij zijn werk ik extra veel.  Maar ik heb nog steeds geen me-time.  Af en toe ga ik eens bij mijn zus (mijn allerbeste vriendin) eten, of heel soms gaan we eens naar een optreden maar dat is misschien 2 of 3 keer per jaar.  Ik ga zelden weg, maar dat is mijn eigen keuze.  Je zal mij niet horen klagen, ik heb zelf gekozen voor mijn kinderen.  Ik bén mijn kinderen.  Ik ben stikkapot na een dag werk, dan kan ik zelfs niet meer koken of wassen of huiswerk nakijken… Maar de kinderen zijn daarin groot geworden en ik heb een ongelooflijk netwerk nu.  En dàt is heel belangrijk!  Weet wat je kan, luister naar je lichaam en durf hulp inschakelen!  En pyjama’s zijn ook leuk om een dagje in rond te lopen 😉

Bedankt Hilde voor je open en eerlijke post! 

Related posts:

Leave a Reply