januari 21st 2016 archive

Work-Life door Nina

Ik werk in de bijzondere jeugdzorg als contextbegeleider. We werken met gezinnen wiens kinderen geplaatst werden, meestal door de jeugdrechter en meestal door een verontrustende opvoedingssituatie. Als contextbegeleider ga je bij de gezinnen thuis en probeer je samen met de ouders een plan op te stellen om aan de verwachtingen van de jeugdrechter tegemoet te komen.
Sinds Loa (07/10/2013) geboren is, werk ik halftijds. 19u/week en dat sinds ze zes maanden oud is. Ik nam borstvoedingsverlof tot haar vijf maanden en dan een maand ouderschapsverlof. Nu neem ik halftijds tijdskrediet met motief (zorg voor een kind onder 8jaar). 

Na Miro’s geboorte (16/09/2010) werkte ik 75% en soms fulltime.
Die 50% is momenteel perfect. Ik voel nu pas, na bijna twee jaar terug aan de slag te zijn, dat ik weer ademruimte krijg voor ‘meer’ en voor iets ‘anders’ op werkgebied. Ik ben enorm content dat ik heb kunnen doen wat ik wilde: zorgen voor mijn twee kindjes. Ik ben mijn werkgever dankbaar voor de flexibiliteit, de maatschappij omdat ze me een uitkering geven en mezelf omdat ik gedaan heb wat goed voelde in onze situatie. Ik kan op die manier de mama zijn die ik wil zijn, want ik voelde de voorbije twee jaar dat ‘meer’ gewoon niet kon, of ik zou veranderen in een ‘momster’ die snauwt en roept. Iets wat ik absoluut wilde vermijden. Het is een afweging geweest van draagkracht en draaglast. Van prioriteiten stellen – ik wilde haar lang borstvoeding geven (en doe dat nog steeds en ben for the record geen geitenwollensok – samen met zoveel andere langsvoedsters ben ik er gewoon ingerold), ik wilde er zeker de eerste twee jaren van haar leven zoveel mogelijk voor haar zijn, ik wilde ook nog tijd voor mijn schoolgaande kleuter, ik wilde de onderbroken nachten opvangen (want doorslapen staat niet in haar woordenboek). 

Zo maakt ieder voor zich de keuze die het beste past bij haar situatie en het nauwst aansluit bij haar gevoel. Het is heerlijk dat er dan zoveel mogelijkheden zijn om dit waar te maken. 

Als Loa naar school gaat in september, zal ik 80% werken en is er weer een nieuwe tijd aangebroken. Ik kijk er naar uit! 


Nina 

Mona’s blog – voor mama’s die hun moedergevoel volgen

Bedankt Nina, voor je leuke bijdrage. Hopelijk bezoeken de lezers ook even je facebook pagina