De balans

Eerst en vooral wil ik alle gast bloggers van vorige week héél erg bedanken voor hun inbreng. Dankzij hen heb ik een beter zicht op mijn balans. HildeJanNinaAlexa & Nele, duizend maal dank voor jullie héle fijne posts.

Ik vond het alvast bijzonder interessant. Ik hoop jullie ook? Hoewel we allemaal wel weten dat elk huisje zijn kruisje heeft vond ik het toch erg leuk dit eens echt zwart op wit te lezen. Hoe doen die andere ouders dat in hemelsnaam? Hoe maak je die klink om 4/5de te gaan werken? Hoe maak je de klik om meer los te laten? 5 blogposts hebben me niet plots het ultieme inzicht gegeven maar het heeft wel men kennis verrijkt.

Work-LifeIk besef dat ik moet leren loslaten, dat ik moet leren laten liggen, en dat plannen en organiseren voornamelijk moet draaien om hoe dat ik anderen een deel van men planning kan laten overnemen. Ik besefte dat ik snel een nieuwe poetsvrouw moet zoeken, tijd & budget moet vrij maken voor Hetlief en me geen zorgen moet maken over die berg was die blijft liggen.

Ik probeer deze week, tussen de drukke planning op zoek te gaan naar leuke, handige apps die je planning kunnen vereenvoudigen.

 

Work-life door Jan

Life-work balance.

Je merkt het al, ik draai de volgorde ‘work’ en ‘life’ om. Tijd, die vliegt toch voorbij. Ik ben mij daar erg van bewust en ik vind het erg belangrijk om mijn dochter te zien opgroeien. Om zoveel mogelijk momenten mee te maken, samen. Dat was gemakkelijker in mijn vorige job, toen ik mijn uren zelf kon regelen en soms (vaak) eens wat vroeger thuis was. In mijn huidige job ben ik van 7u30 tot 17u30 van huis. Een vol uur middagpauze waarin ik helaas zelfs niet over en weer naar huis kan, want het is een half uur rijden enkel. Vooral in de winter zijn het behoorlijk lange dagen, zo in het donker. Ze mist mij nu wel een beetje, en ik mis het om haar eens een keertje naar school te kunnen brengen. Ik leg haar vaak in bed en lees dan nog een verhaaltje voor. En als het weekend is, dan eist ze me helemaal op. “Papa, kom! Spelen!” zegt ze dan. Natuurlijk vind ik dat leuk. Maar soms ben ik een beetje moe na een hectische dag of week op het werk en dan zou ik het niet erg vinden om even met rust gelaten te worden. Waar we vroeger, in het weekend, konden genieten van lang uitslapen, is er nu steeds iemand die roept: “Kom papa! De zon schijnt al! Opstaan!”. Mijn vrouw werkt (deeltijds) avonddienst en dus is ze nooit naar een crèche moeten gaan. Overdag is ze bij mama en ’s avonds is er papa om haar in bed te steken. Dat is zeker handig geweest, maar zo is ‘iets doen in huis’ wel een pak moeilijker. Je bent alleen met haar en zij wil spelen, spelen, spelen. En dat is leuk, vermoeiend, maar leuk. Dus eenmaal ze in bed zit is het grootste deel van je energie ook weer op. Daarbij komt nog dat in mijn vroegere job, ik de tijd als ze in bed zat, gebruikte om werk in te halen. Ik vond dat alvast wel handiger dan later thuis te moeten komen. Ze vertelt niet altijd even veel over haar dag op school, maar gelukkig verschijnen er regelmatig foto’s van in de klas online. Dan kan ik haar vragen stellen die meer opleveren dan een “nee” of “dat mag je niet zeggen” als antwoord. Ik vind het geweldig om haar kinderlijke logica te volgen. Ze onthoudt en ziet alles. Wanneer je eenmaal iets op manier A hebt uitgelegd, is het een helse klus om haar ervan te overtuigen dat het toch eigenlijk anders hoort. Je moet eerst goed overwegen welk doel je wil bereiken en hoeveel en welke informatie je haar geeft om haar tot dat besluit te sturen. Het lukt mij aardig, maar mijn vrouw stuurt alles soms in de war met veel te moeilijke keuzes nog lastiger te maken. Ik geniet er echt van, ik ben blij dat dat eerste levensjaar al ver achter ons ligt, want dat was veel zwaarder. Vooral omdat ze toen nog helemaal niet goed kon communiceren. Het wordt steeds eenvoudiger om dingen te kunnen doen die vroeger heel gewoon waren. Winkelen zonder steeds een toilet te moeten zoeken, gaan fietsen, klussen (ze helpt gewoon mee!),…

 

Duizend maal dank, Jan, voor je mannelijke inbreng! Lees meer Jan, hier: https://phileasfoggy.wordpress.com/

Work Life door Nele

Kleine wijziging in de planning, vandaag volgt al de blog van Nele in plaats van morgen. Geniet ervan! 

Het rolde zo net onder de kast. Geen sinecure om het terug te vinden, zo zonder ogen. Gelukkig hoor ik het snuiven, want het is alweer een beetje geirriteerd. Door het stof onder de kast – of omdat ik het de afgelopen uren weer volstopte.

Mijn arme hoofd loopt geregeld over. Ik ben namelijk vanalles – van moeder van twee kinderen onder de vijf jaar over blogger naar trouwplanner. En ik ben ook nog vriendin van een aantal geschifte vrouwen, echtgenote en zaakvoerder. Vorige jaar was ik ook nog lid van het oudercommité en ging ik balletdansen. Die twee activiteiten heb ik voorlopig opgeschort; ten voordele van mijn groeiende trouwbedrijf. En mijn blog, want die staat ook zowat op springen.

Want dat is de key. Afwegen. Schrappen. ‘Nee’ zeggen. De stoute schoenen aantrekken om het jezelf gemakkelijker te maken. Dat is niet altijd leuk, want ik deed dat graag; balletdansen. Ik kreeg er een gespierde buik van en stevige bovendijen en bovendien lukte de dubbele pirouette me. Het oudercommité vond ik minder moeilijk om op te zeggen, al had ik het gevoel van ze in de steek te laten.

Maar als je als fulltime werkt overdag en daarnaast een bedrijf en een blog (wat ook een bedrijf is) moet staande houden, sta je vaak voor zulke keuzes. Want er is ook nog een gezin. Mijn man en twee kinderen hadden recht op wat meer tijd, op meer aandacht. Dus ging de hakbijl, in de hobby’s. Boeken lezen (nog zo’n guilty pleasure van me) komt er ook nauwelijks van.

Mijn man verdient trouwens een standbeeld. Zonder hem zou ik dit alles niet kunnen doen. Hij winkelt en kookt en doet kleine klusjes in en rond het huis. En in de zomer onderhoudt hij onze tuin. Want had ik dat al gezegd? Dat we ook nog eens een grote tuin hebben met een vijver en enkele vissen? Al dikwijls op gevloekt, hoor – je bent namelijk in het hoogseizoen heel wat vrije uren kwijt aan het snoeien van de hagen, het wieden van het onkruid en het mosvrij maken van de paadjes. Maar mijn man klaagt niet.

We hebben ook een pracht van een poetsvrouw, die ook nog eens onze strijk voor der rekening neemt. Want dat hoofd van me kan niet leeg zijn als het huis niet aan kant is en de propere was niet minstens opgevouwd. En er is geregeld opvang voor my kids, als mijn man al niet oppast.

Bijzonder Baby vroeg me om te schrijven over de balans in mijn leven. Awel, er is balans, maar niet zonder de hulp van Santa’s Little Helpers. En er is ook geen balans als je niet af en toe knipt, in wat je leuk vindt of wat noodzakelijk is.

Achter elke sterke vrouw staat een sterk team (al is het maar om met de ogen te rollen).

Weet je wat ook nog helpt om balans te vinden in je leven? To do-lijstjes maken en deadlines respekteren. Een minutieuze familieplanner aan de muur. Een aantal app’s die helpen organiseren. Werk meteen doen en niet tot morgen uitstellen. Mijn smartphone voor onmiddellijk mailverkeer en on the go bewerken van Word en Excell-documenten. Skype om niet altijd de baan op te hoeven.

Mag ik dan nog iets zeggen – zorg dan dat de balans niet doorslaat in het voordeel van je smartphone. Leg hem af en toe weg en knuffel je kinderen. Ze worden zo gauw groot. Heb ik moeten leren – want ie plakte aan mijn hand, de Samsung.

En als je me nu wil excuseren; ik moet mijn hoofd terug op mijn nek schroeven.

Dank je wel, lezer van Bijzonder Baby, om hier even stil te staan bij mijn gewauwel.

Dank je, Hildegard van Bijzonder Baby voor de mogelijkheid hier wat webstek te benutten.

Meer lezen?

FB_IMG_1453281540192 (1)

http://www.mamaexpert.be

https://www.facebook.com/mamaexpertblog

http://www.mintandmemories.be

Bedankt Nele, voor je toffe post!

Work-Life door Nina

Ik werk in de bijzondere jeugdzorg als contextbegeleider. We werken met gezinnen wiens kinderen geplaatst werden, meestal door de jeugdrechter en meestal door een verontrustende opvoedingssituatie. Als contextbegeleider ga je bij de gezinnen thuis en probeer je samen met de ouders een plan op te stellen om aan de verwachtingen van de jeugdrechter tegemoet te komen.
Sinds Loa (07/10/2013) geboren is, werk ik halftijds. 19u/week en dat sinds ze zes maanden oud is. Ik nam borstvoedingsverlof tot haar vijf maanden en dan een maand ouderschapsverlof. Nu neem ik halftijds tijdskrediet met motief (zorg voor een kind onder 8jaar). 

Na Miro’s geboorte (16/09/2010) werkte ik 75% en soms fulltime.
Die 50% is momenteel perfect. Ik voel nu pas, na bijna twee jaar terug aan de slag te zijn, dat ik weer ademruimte krijg voor ‘meer’ en voor iets ‘anders’ op werkgebied. Ik ben enorm content dat ik heb kunnen doen wat ik wilde: zorgen voor mijn twee kindjes. Ik ben mijn werkgever dankbaar voor de flexibiliteit, de maatschappij omdat ze me een uitkering geven en mezelf omdat ik gedaan heb wat goed voelde in onze situatie. Ik kan op die manier de mama zijn die ik wil zijn, want ik voelde de voorbije twee jaar dat ‘meer’ gewoon niet kon, of ik zou veranderen in een ‘momster’ die snauwt en roept. Iets wat ik absoluut wilde vermijden. Het is een afweging geweest van draagkracht en draaglast. Van prioriteiten stellen – ik wilde haar lang borstvoeding geven (en doe dat nog steeds en ben for the record geen geitenwollensok – samen met zoveel andere langsvoedsters ben ik er gewoon ingerold), ik wilde er zeker de eerste twee jaren van haar leven zoveel mogelijk voor haar zijn, ik wilde ook nog tijd voor mijn schoolgaande kleuter, ik wilde de onderbroken nachten opvangen (want doorslapen staat niet in haar woordenboek). 

Zo maakt ieder voor zich de keuze die het beste past bij haar situatie en het nauwst aansluit bij haar gevoel. Het is heerlijk dat er dan zoveel mogelijkheden zijn om dit waar te maken. 

Als Loa naar school gaat in september, zal ik 80% werken en is er weer een nieuwe tijd aangebroken. Ik kijk er naar uit! 


Nina 

Mona’s blog – voor mama’s die hun moedergevoel volgen

Bedankt Nina, voor je leuke bijdrage. Hopelijk bezoeken de lezers ook even je facebook pagina

Work-life door Hilde

Als Hildegard vraagt “hoe doe je dat eigenlijk, gaan werken en toch nog voor je kinderen zorgen?” dan moet ik toch eens twee keer nadenken.
Soms heb ik het gevoel dat ik over-leef in plaats van leef, en toch blijft het hier draaien.
Maar laat me beginnen bij het begin.

Ik ben Hilde, 37 jaar, alleenstaande mama van een zoon in het 1e middelbaar, een meisje ver hierboven op een wolkje (geboren en overleden in 2004) en van een bijzondere dochter van 9 in het 3e leerjaar. 
Tot 8 jaar geleden werkte ik voltijds, was ik zelfstandige in bijberoep en had ik een heel druk sociaal leven.  Ik kon het allemaal goed regelen, de agenda’s samenleggen met de onthaalmoeder, de man (toen nog) die vooral in het buitenland werkte en we hadden het heel goed voor elkaar.  Alles vloeide netjes in elkaar en ik had echt een superleuk leven!  Een half jaar na de geboorte van de jongste kreeg ik een hersenbloeding.  En toch, omdat ik mezelf goed genoeg voelde, ging ik héél snel terug aan het werk.  Veel te snel!  Daarna kreeg ik natuurlijk een ferme klop van de hamer, genaamd CVS.  Ik moest meteen stoppen met al mijn jobs.  Twee jaren later kwam daar ook fibromyalgie bij.  Ik kon niets meer. De kinderen aankleden was soms nog te veel aan.  Gelukkig vond ik de beste babysit van het land die elke dag langs kwam en de kinderen mee onder haar hoede nam terwijl ik lag te slapen.  Ze bleef hier heel lang en was als een grote zus.
Pas na een tijdje was ik mentaal klaar om “thuisblijfmoeder” te zijn.  De klik moest komen, ik was nooit een moederkloek geweest hoewel ik altijd veel kinderen wou.  Ik vulde mijn dagen in het begin met oplossingen en handvaten zoeken voor de problemen voor de jongste en daarna ook met de nodige therapieën voor haar.  Maar een hobby kwam er nooit van.  Ik leefde mij uit op de hobby van de kinderen, zijn waren gewoon mijn hobby.  Ik was voetbalmoeder, schoolpoortmoeder, bib-mama, naaide hier en daar wel eens wat in elkaar, knutselde heel veel,… maar tijd voor mezelf dat had ik niet.  Alleen ’s avonds voor televisie, toen keek ik flutsoaps en de kans was groot dat ik zelfs in slaap viel.
Na vele jaren was ik fysiek en mentaal klaar om te gaan werken, en ook wel doordat de papa van de kinderen besloot om weg te gaan.  Na de eerste momenten van paniek wist ik dat het wel zou lukken.  Door de toewijzing van een persoonlijk assistentiebudget voor de jongste kon ik mijn netwerk danig uitbreiden en komt er nu elke avond iemand haar van school halen en huiswerkbegeleiding doen, gaat met haar badmintonnen en doet spelletjes en andere leuke dingen.  Er komt nu ook iemand poetsen en strijken. Ik heb ook een vaste babysit voor als ik weg moet voor mijn werk. Ik werk sinds januari na een jaartje halftijds te werken zelfs 80%.  Het is nog steeds over-leven, want de kinderen zijn 10 dagen van de 14 bij mij.  En die 4 dagen waarop ze niet bij mij zijn werk ik extra veel.  Maar ik heb nog steeds geen me-time.  Af en toe ga ik eens bij mijn zus (mijn allerbeste vriendin) eten, of heel soms gaan we eens naar een optreden maar dat is misschien 2 of 3 keer per jaar.  Ik ga zelden weg, maar dat is mijn eigen keuze.  Je zal mij niet horen klagen, ik heb zelf gekozen voor mijn kinderen.  Ik bén mijn kinderen.  Ik ben stikkapot na een dag werk, dan kan ik zelfs niet meer koken of wassen of huiswerk nakijken… Maar de kinderen zijn daarin groot geworden en ik heb een ongelooflijk netwerk nu.  En dàt is heel belangrijk!  Weet wat je kan, luister naar je lichaam en durf hulp inschakelen!  En pyjama’s zijn ook leuk om een dagje in rond te lopen 😉

Bedankt Hilde voor je open en eerlijke post! 

Work-Life door Alexa

Voor vele ouders is het een eeuwige strijd om de juiste balans te vinden tussen werken, gezin, je hobby’s en je sociale contacten. Veel te veel dingen waar meestal gewoon niet genoeg tijd voor is. En alhoewel je na enkele maanden wel in een aangenaam routine valt, blijft het toch hard werken om alles te kunnen combineren. Voor ons is dat niet anders.

Werken of thuis blijven?

Onze dochter, Emily,  is nu 16 maanden oud en in die tijd veranderde al heel veel in ons dagelijks leven. Ik bleef 9 maanden thuis met onze dochter, mijn vriend werkte toen met heel onregelmatige uren, maakte lange dagen maar was dan ook regelmatig in de week thuis, wat enorm fijn was. We konden allebei van dichtbij meemaken hoe Emily elke week weer wat meer groeide. Maar na 9 maanden en een postpartum depressie vond ik het toch tijd om ook te gaan werken. Ik kreeg veel sneller dan verwacht een contract en daardoor hadden we nog niet meteen opvang voorzien. Omdat mijn vriend toen al uitzicht had op ander werk, besloten we om te wisselen. Mijn partner bleef nu thuis met onze dochter en ik ging werken. Dat deden we voor 3 maanden en alhoewel ik onze meid miste, was het toch aangenaam om eens buitenshuis te komen en niet meer mama te zijn maar ook even gewoon Alexa.

Schermafbeelding 2016-01-18 om 21.02.16Begin oktober 2015 mocht manlief dan beginnen op zijn nieuwe job en nam ik ontslag om weer thuis te blijven met Emily. We zochten nog even verder naar goede opvang maar toen we te horen kregen dat er pas plaats zou zijn in 2017, twee maanden voor Emily al naar school moest, hebben we eigenlijk snel beslist dat ik zou thuisblijven met haar tot ze naar school gaat. En dat is eigenlijk heel mooi meegenomen want ik ben ook nog steeds student aangezien ik zwanger raakte tijdens mijn studies.

Studeren

Ik volg de opleiding eventplanning wat ik voornamelijk doe via thuisstudie en avondschool en dat lukt me vrij goed in combinatie met een huishouden en mijn dochter. Toen ik werkte ging dat even wat minder dus ik ben blij dat ik me daar nu volledig op kan concentreren. Dat houdt in dat elk dutje dat Emily doet, en vaak ook ’s avonds, ik mijn boeken erbij pak en zoveel mogelijk gedaan probeer te krijgen. In januari of februari zou ik dan eindelijk afstuderen en ben ik best wel trots dat dat me gelukt is in combinatie met mijn drukke leven.

Schermafbeelding 2016-01-18 om 21.02.36

Hobby’s en sociaal leven

Natuurlijk moet er dan ook ingeboet worden op sociaal vlak. We gaan zelden weg, buiten met ons drietjes natuurlijk. Sinds onze dochter geboren is zijn we één keer op date geweest. In een mooi restaurant op 200 meter van ons huis waar mijn schoonmoeder babysitte. We zijn een paar keer onder ons twee gaan winkelen voor een paar uurtjes. Ik ga af en toe met vriendinnen of mijn mama eens shoppen en Olivier gaat met zijn vrienden soms iets drinken of naar een festival maar dat zijn zeldzame gebeurtenissen.

Na Emily kruipt de meeste tijd in mijn blog. Ik ben er dagelijks mee bezig. Ook is het elke woensdagavond in mijn dorp een yogales waar ik nu al meer dan een jaar over zeg dat ik is ga meedoen en dat lijkt er maar niet van te komen. “Misschien volgende week dan.” zeg ik steeds.

Toekomst

Nu Emily groter aan het worden is en wat meer zelfstandig wordt, lijkt het me gemakkelijker om haar eens een dagje bij een oma te laten slapen zodat wij ook nog is iets kunnen doen. Mijn grootste voornemen voor 2016 is dan ook meer quality tijd met mijn partner. Want het is toch belangrijk om even te herladen, even niet mama en papa zijn, maar gewoon weer een koppel.

Als ik mijn studie afrond, zal ik bewust zelfstandige worden, omdat dat mijn grote droom is maar ook omdat ik dan Emily naar school kan brengen, van school kan halen en voornamelijk thuis kan werken.  Ze zijn maar even klein en daar wil ik ten volle  van kunnen genieten.

Wat ik aan nieuwe ouders wil meegeven is dat het even zoeken is wat voor jullie het beste werkt en dat dat voor iedereen anders is. Doe vooral waar jij je goed bij voelt en geniet van elk moment. Maak ook tijd vrij voor je partner en je vrienden. Het vereist wat meer moeite dan voor je kindje maar het is het wel waard. Mijn partner en ik gaan dit jaar proberen elke maand één keer op date te gaan.

Bedankt Alexa voor je bijdrage aan mijn blog! 

Work Life 2.0

Ik schreef vorige week over mijn work-life balancce, iets waarvan ik aangaf dat ik er helemaal niet goed in ben. Het feit dat er nadien geen post meer volgende zegt denk ik genoeg ..

Omdat ik jullie ook graag eens een andere blik wou geven op work-life, of omdat ik wou bewijzen dat ik lang niet de enige ouder ben die het af en toe lastig heeft vroeg ik 5 andere bloggers om hun visie op hun work-life te bloggen voor mij. Het resultaat is geweldig.

Morgen bijt Alexa van Livingwithemily.be de spits af.
Op woensdag geeft Hilde van Misskoffieklets.be je een eerlijke en open kijk in haar leventje.
Donderdag lees je het verhaal van Nina, je kunt haar verhalen nu al lezen op Mona’s Blog. Op vrijdag geven we een kijk uit een hele andere hoek, de blik van een bloggende papa.
Ten slotte mogen we op zaterdag mee kijken in het leven van Mamaexpert

Je vind sommige onder hen ook terug op facebook.

Misskoffieklets mona'sblog

Living with emily

 

 

 

 

 

mamaexpert

 

 

 

 

Neem alvast eens een kijkje op hun blogs en hopelijk lees je vanaf morgen mee met ons ..

Work – Life Balance

Work – Life balance

Toen ik ongeveer deze tijd vorig jaar mijn job opgaf was een van de grootste redenen het feit dat mijn work -life balance helemaal niet goed zat. Ik kapte er dus mee en ging op zoek naar een nieuwe uitdaging waar de balance meer ok zat. Zo gezegd, zo gedaan ..

(meer…)

Bloemkoolpuree Recept

Hachis Parmentier met bloemkoolpuree

Zoals ik vorige week al postte zijn we hier gestart met serieus op ons gewicht te letten. Ik tel dus sinds 04-01 weight watchers punten. Uiteraard is het niet de bedoeling iemand iets op te leggen maar Hetlief heet vrolijk mee. En voor ons klein spookje maakt het nog niet zoveel uit. Deze week maakte ik Hachis parmentier maar ik verving de aardappelpuree door bloemkoolpuree. Top idee!

Ingrediënten

  • 2 grote bloemkolen
  • 5 aardappelen
  • 1 Romanesco
  • 500 gram gehakt
  • Ajuin
  • Knoflook
  • Peper/Zout/Nootmuskaat
  • Melk
  • Gemalen kaas 100 gram

Je kookt de romanesco in voldoende water, neem daarna de kool uit de pot met een schuimspaan en laat uitlekken in een vergiet.

Schil de aardappelen.
Snij de roosjes van de bloemkool en hou ongeveer een 10 tal roosjes apart. Kook de bloemkolen samen met 1 à 2 geschilde aardappelen in dezelfde pot als de romanesco. Minder afwas!

Eenmaal gegaard giet je de bloemkool en aardappel af en mix je het geheel tot een gladde massa. Gebruik hiervoor eventueel een beetje melk. Kruid goed af met peper, zout & nootmuskaat.

Bak ondertussen het gehak rul in een pan samen met de fijngesneden ajuin en knoflook.

Neem een grote ovenschaal en giet daar het gebakken gehakt in. Leg erboven de gekookte romanesco roosjes. Vul aan met de bloemkoolpuree. Leg bovenop de schotel nog een handvol gemalen kaas. Bak 25 minuten in de oven op 180 graden.

Baby eet mee

Voor je kleintje stoom je de aan de kant gehouden roosjes bloemkool en de aardappelen in de stomer of je kookt ze gaar in voldoende water. Mix het geheel met een lepel olijfolie. Ons spook vind dit alvast een topper! Eventueel kun je ook een stukje van de romanesco aan de kant houden en erbij mixen. Sommige baby’s vinden 2 soorten groenten extra lekker!

Wat is jullie ultieme gezond recept? Alle tips zijn welkom op dit moment! 

Babymoov Nutribaby Stoomkoker – Review

Woensdag Review Dag

Vandaag een belangrijke review over onze babymoov stoomkoker/flessenverwarmer/mixer.
We hebben lang getwijfeld of we überhaupt een stoomkoker gingen kopen of niet. Toen we eindelijk beslist hadden eentje in huis te halen was het nog even wikken en wegen de welke het zou worden maar uiteindelijk werd het toch de Babymoov.  (meer…)

1 2 3 4